یکی از صفات زشت و ناپسند که زندگی ها را دچار اشکال می کند فحاشی و بد زبانی است.
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند؛ خداوند بهشت را بر افراد فحاش و بد زبان وکم حیایی که نسبت به حرف زدن خود بی مبالات هستند حرام کرده است.
بسیار جالب است که در قرآن هفت دسته اهل دشنام و فحش هستند؛
1- بیخردان و سفیهان: و اذا خاطبهم الجاهلون (فرقان، آیه 63) باید یادآور شد که مراد از جاهل در آیه جهل در برابر عقل است نه علم؛ پس مراد بیخرد و سفیه است؛
2- نادانان و بیدانشها: فیسبوا الله عدوا بغیر علم. (انعام، آیه 108)؛
3- دشمنان پیامبر (قلم، آیات 4 و 13)؛
4- کافران (بقره، آیه 104و نساء آیه64)؛
5- مترفان و بدمستان از ثروت (مؤمنون، آیات 66 و 67)؛
6- مشرکان (انعام، آیه 108)؛
7- یهودیان (نساء، آیه64)
اسلام عزیز بازگو کردن کلمات زشت و ناسزای دیگران را قبیح می شمارد امام علی علیه السلام می فرماید آنکه سخن یا عمل زشتی بشنود و بازگویی کند مانند کسی است که آن را گفته یا انجام داده.
در این زمینه سخن بسیار است اما در مقابله با کسی که دشنام می دهد چه باید کرد؟
امیر مومنان علیه السلام خطاب به قنبر که می خواست به کسی که به او ناسزا گفته ناسزا گوید فرمودند؛
آرام باش قنبر دشنامگوی خود را خوار و سرشکسته بگذار تا خدای رحمان را خشنود و شیطان را ناخشنود کرده و دشمنت را کیفر داده باشی. قسم به خدایی که دانه را شکافت و خلایق را بیافرید، مؤمن پروردگار خود را با چیزی همانند بردباری خشنود نکرد و شیطان را با حربهای چون خاموشی به خشم نیاورد و احمق را چیزی مانند سکوت در مقابل او کیفر نداد. (أمالی شیخ مفید، ص118، ح2)
انشالله بتوانیم با تمسک به سیره اهل بیت علیهم سلام ای زندگی شیرین و سراسر محبتی داشته باشیم
