انتخاب تلاش
امام حسین(ع) هم همانند ما مردم عادی، مخاطب صدای خدا و آیات قرآن بود اما برای تلاش و حرکت و شنیدن صدای خدا بهانه نمی آورد؛ نمی گفت چرا خدا قهر دارد، غضب دارد، سخط دارد، خشم دارد، عذاب دارد. او سختی عذاب خداوند را در مقابل از دست دادن رضایت خدا ناچیز می دانست. او در قرآن خوانده بود که "و برتر و بزرگتر از هر نعمت، مقام رضا و خشنودی خداست"(توبه، 72) و از پدرش آموخت که " بر فرض بر سوزندگى آتشت استقامت کنم، اما چشمپوشى از كرامتت را چگونه تاب بیاورم(دعای کمیل). او باور داشت که اگر خدا برای ترغیب و تشویق به پیمودن راه دستیابی به رحمت جاودانه، نهیب می زند، انذار می دهد، رنجی قرار می دهد؛ قهرِ او از سر انتقام نیست. بلکه شیوهای است برای بازگرداندن آدمی به لطفِ مطلق. نُمودی از لطف اوست. قهر میگیرد چرا که آدمی از آن قهر سود میبَرَد(جانی که بخشد دیگر نگیرد/آدم بمیرد از بی یقینی). جهان او، جهان تلاش و کار است و تلاش همان داشته های ماست و رسیدن به نتیجه، در گرو اراده خداوند است.
