معرفت؛ گونه ای تلاش
همه توصیف ها و توصیه ها و دستورالعمل های دینی برای معرفت و رسیدن است؛ پاداش به پای خود می آید. خداوند از انسان خواست تا با اعتکاف، یکجا بایستد و همیشه پیش خدا بماند؛ اگر به حجی می رود، اگر روزهای می گیرد، اگر مناجاتی دارد و... برای برقراری رابطه معنایی و معرفت است و به همین دلیل، دعایی خوب است که از اعماق دل و ژرفای وجود برخیزد. معرفت قلبی، نور سازگار با فطرت الهی و حس خداخواهی و خداپرستی است که با حرکت و تلاش به دست می آید و خدای متعال نور آنرا به قلب انسان می تاباند و او را به سوی کمال و قرب الهی میبرد؛ آنگاه است که همه چیز در مقابل عظمت الهی رنگ می بازد. امام حسین(ع)، از سرچشمه چنین معرفتی نوشیده است که هیچکس و هیچ چیز نمی تواند او را از این عظمت جدا کند. رهاورد معرفت، دیدن تمام آمال و آرزوهای خویش نزد خدای سبحان است به طوری که انسان جز "در آرزوی خدا" به چیز دیگری راضی نخواهد بود و این بودن و احساس معرفت و رضایت نشاط آور است. امام حسین(ع) همچون پیامبر(ص)، نور معنویِ معرفتی را برای انسان ها به ارمغان آورد و از ما خواست آشیانه خود را بر فراز درخت معرفت بسازیم تا از ناپاکی جاهلیت و جامه جهالت به دور باشیم. کربلا نردبانِ رسیدن به چنین معرفتی و میعادِ دل و میقاتِ جان است.
