غنیمت شمردن فرصت ها
جایگاه اغتنام فرصت در کربلا چیست؟
در طول مدت عمر انسان،فقط اوقات خاصی نسیم رحمت الهی می وزد و فرصتی برای بهره مندی فراهم می گردد.
انسان موفق کسی است که از این فرصت ها کمال استفاده را ببرد.و با سستی و تنبلی وبی تفاوتی عمری حسرت نبرد.
رسول الله (ص) فرمودند:
«براى پروردگار شما در دوران عمرتان نسيمهاى رحمتى است، بهوش باشيد و خود را در معرض آنها در آوريد».
عوالي اللئالي العزيزية في الأحاديث الدينية / ج1 ص 296
کربلا نیز فرصت بزرگ کمال و ترقی در مراتب قرب الهی بود.
و کسانی که هشیاری لازم و بصیرت کافی داشتند،توانستند خود را در معرض آن قرارداده و مستفیض گردند.
کربلا یعنی شهادت در رکاب سیدالشهداء (ع)؛فرصت بسیار نابی و در رحمتی بود که حتی مثل ابن عباس و عبدالله بن جعفر و محمد حنفیه و کمیل و میثم ومختاروسلیمان بن صرد... هم محروم شدند.
به هر حال انسان میمیرد ومیثم و مختارها هم شهید شدند.لیکن این کجا و آن کجا...
آرزوی همه شهداست که
فُزْتُمْ وَ اللَّهِ، فُزْتُمْ وَ اللَّهِ ، فَلَيْتَ أَنِّي مَعَكُمْ، فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِيماً.
كافي ؛ ج9 ؛ ص314
همه شهدا در آرزوی شهادت در رکاب سیدالشهدا بودند و هستند.
البته برای هر یک از ما انسانها؛در هر برهه ای از زمان نیز،از این نسیم های رحمانی و فرصت های نورانی پیش می آید.فقط باید سبکبال بود و مترصد اوج گرفتن...بالها را آماده پرواز و اوج گرفتن کرد؛تا کی نسیم رحمت ما را نیز به مراتب مقربین پرواز دهد.
