چه رابطه ای بین دوا وشفا وجود دارد؟
پاسخ:
دراصطلاح مناطقه؛ازبین نسب اربعه،بین این دو واژه ،رابطه عموم خصوص من وجه وجود دارد.
چراکه هردوایی به شفا وصحت منجرنمی شودوهرشفایی منحصر به مصرف دوا نیست.
دواخوردن تکلیف عادی ماست وبایدباملاحظه نوع وکم وکیف بیماری به طبیب مراجعه و دوا خورد،این توصیه دین است وقبلا گفتیم که هیچ منافاتی با دینداری وتوحید ندارد.
لیکن بایددانست هردوایی منجربه شفا یافتن نیست.چراکه بسیاری از بیماری ها دوای قطعی ندارند ودواهمیشه جواب قطعی درمان نمی دهد.
والبته شفا گرفتن نیز،به این معنا که بیماری درمان شود.همیشه منوط به مصرف داورنیست یک وقت مصرف دارو–که طریق عادی و معمول خلقت است-منجربه صحت می شود. وگاهی منجربه صحت نمی شود.وگاهی صحت، بدون تاثیردوا با امرالهی وامورخفیه ای حاصل می شود.
آل عمران49
پس نباید یکی راگرفت ودیگری را رهاکرد.
بایددرکنارمصرف دواومراجعه به پزشک؛خداراهم درنظرداشت.وشفا وتاثیردوا راازمسبب الاسباب خواست.
باید دانست هرسببیتی ازخداست واگرخدا نخواهدهیچ دارویی اثر نخواهدکرد. لذابایددرکناراستفاده ازدوا؛شفا رانیزاز خدا بخواهیم.
حکایت زیررا بخوانید:
روزی موسی (ع) مریض شد.به خدا شکایت از شکم درد کرد.
خدافرمود:«فلان گیاه را بخور...»اوخوردوخوب شد.
بعدمدتی همین درد،عارض شد.موسی (ع)خودسررفت وگیاه مذکور را خورد.ولی خوب نشد،بلکه مرضش بیشترشد.از خدا سوال کرد.
نداآمد:
(لأنك في المرة الأولى ذهبت مني إلى الكلأ فحصل فيه الشفاء،وفي المرة الثانية ذهبت منك إلى الكلأ فازداد المرض،)
مرتبه اول شفاراازمن وگیاه رابه عنوان دوا خوردی ولی مرتبه دوم مستقیم سراغ دوارفتی گویی سببیت مستقل برای آن قائل شدی...
التفسير الكبير ج1 152
و همچنین است رابطه توسل ،دعاودوا
وسائل الشيعة ج2 ص 431 باب ..استحباب مداواة الحمى بالدعاء والماء البارد .....
