سوء استفاده
پست های دولتی، عنوان هایی هستند که با استفاده از قدرتِ آنها باید کار مردم و کشور را راه انداخت و جلو برد.
در دوران پهلوی، استفاده شخصی از نفوذ و قدرت موج می زد، از نفرِ اول مملکت که خودِ شاه بود، تا معاونین و حتی یک مسئول ساده در سطح استانی، از توانایی خود برای پیشبرد اهداف شخصی و منفعت طلبی استفاده می کرد، مثلا همان سطح پایینش را تصور کنید، مثلا در یک شهر یک شخص که مسئول آسفالت کردن خیابان ها بود، از همین مسئولیت ساده انقدر سوء استفاده می کرد و خون دیگران را در شیشه می کرد تا بار خودش و نسلش را می بست، به قولی: درب خانه ی کسی که امتیاز بیشتری بدهد را آسفالت می کرد؛
به همین شکل از پایین تا بالای کشور بر اساس منفعت طلبی و سوء استفاده چیده شده بود و پیشرفت جامعه و پیوستگی، آخرین چیزی بود که به آن فکر می شد.[1]
[1] دربار به روایت دربار، ص62
