«اتقرب الی الله ثم الیکم بموالاتکم ...و بالبرائه من اعدائکم»؛این فراز نورانی از زیارت عاشورا نشانگر این حقیقت کلیدی بوده که همانطور که برای خداوند تقرب وجود دارد،مؤمنین تقربی نیز به امام خود خواهند داشت و این از بایسته های تکامل روحی و معنوی است،این تقرب در طول تقرب خداوند قرار داشته و مطابق با میزانی که انسان به خداوند متعال قرب پیدا می کند،به امام خود نیز قرب پیدا خواهد کرد.در این فراز خطاب به سیدالشهدا(ع)،بیان می شود که تقربم به شما،در گروه دو امر است؛ابتداء موالات و تبعیت تام و محبت حقیقی که نشان می دهد بدون ولایت امام،تقربی برای هیچ فردی حاصل نمی شود و دوما،برائت و کندن قلب از دائره ولایت دشمنان که در صدر آنان شیطان قرار دارد.