شبهه: چرا باید برای شهادت امام حسین (علیه السلام) و یارانش عزاداری و گریه کنیم؟ آنان با شهادت به قرب الهی رسیدند و این افتخاری بزرگ است و نباید ناراحت بود؟
پاسخ: انسان تشنه کمال است و شهادت، عالیترین حد کمال است باتوجه به اینکه آنان به کمال رسیدند مابایدشادمان باشیم، اما این مساله جنبه های دیگر هم دارد که نباید از آن غافل شویم!️
اول: ماه محرم از ماههای حرام است وجنگ در آن حرام است ، حتی عرب جاهلی حرمت این ماه را نگه می داشتند؛ ولی واقعه عاشورا، نگه نداشتن حرمت امام حسین (علیه السلام) توسط امت در ماه محرم، با ناجوانمردانه ترین نوع برخورد نسبت به محبوبترین خلق و شریفترین انسانها و خاندان و یارانش است. عزاداری و گریه بر امام حسین (علیه السلام) بهترین روش روشنگری است همان طور که امام سجاد انجام دادند.
دوم: شهادت امام برای ما و آنها که از دستش داده اند، و از برکت وجودش در همان عصر و آینده محروم شدند، تأثر انگیز است. بخشی از این گریه برای خود ماست(گریه فضیلت طلبی)
سوم: عزاداری و نفرین بر قاتلان امام حسین (علیه السلام) ادای تکلیف است.
امام علی (علیه السلام) فرمودند: «... یفرحون لفرحنا و یحزنون لحزننا ...»
یعنی: «پیروان ما در شادى و حزن ما شریکند و دارایی و جان خویش را در راه ما بذل می کنند، آنان از ما هستند و بازگشتشان به سوی ما است» (1)
عزاداری و لعن و نفرین بر قاتلان، ادای تکلیف تولی و تبری است که از فروع دین و تکالیف شیعه است.
اشک ریختن نوعی بیعت و امضا کردن پیمان و قرارداد دوستی با سید الشّهدا و ابراز انزجار و تنفّر از قاتلان حضرت است.
1 - بحارالانوار: ج 44، ص 287
