یکی از عناصر انتظار، مأیوس نبودن از امر خدا است. انسانی که امیدوار نیست، نمی تواند منتظر باشد.
به خصوص وقتی بلاها و سختی ها و مشکلات پدید می آید. چنین انسانی هرگز نمی تواند اهل انتظار باشد. مأیوس است.
دلش می خواهد اهداف امام عصر (عج) محقق شود، دلش می خواهد راه انبیا به ثمر برسد، دلش می خواهد خون اولیا به بار بنشیند، ولی وقتی مشکلات را مي بیند و به هجوم کفر می اندیشد، ناامید می شود.
فکر می کند دیگر رهایی ممکن نیست. انسانی منتظر است که در متن فساد و سیاهی و تباهی، در قلبش امید موج می زند ، می داند روزهای تاریک، سپری می شود و آینده های روشن و روز تحقق عدالت الهی در همه شئون حیات فراهم می شود.