گاهی میان حرفها با عملها آنقدر فاصله میشود که یادمان میرود چه وظایفی بر عهده داریم و تقوا و پرهیزکاری واقعی به چه معناست و بیخودی قیافۀ آدمهای درستکار را به خود میگیریم و خیال میکنیم خیلی آدم خوبی هستیم.
اینها را برای این میگویم که قدری به خودمان زحمت بدهیم و به کلام امیر المؤمنین (علیه السلام) که اسوه و نمونه در پرهیزکاری و تقوا بوده اشارهای کنم تا متوجه شویم یک انسان باتقوا و پرهیزکار واقعی باید چه خصوصیاتی را در خودش پرورش داده باشد.
انسان باتقوا مردم را با لقبهای زشت نمیخواند و برای همه احترام قائل است و اسم ناروا روی کسی نمیگذارد. آزارش به هیچ کس نمیرسد و همسایگانش از دست او آسوده هستند و آزاری به آنها نمیرساند. در غمها و شادیهای دیگران خود را شریک میداند و از مصیبتهایی که به دیگران رسیده شاد نمیشود و با آنها همدردی میکند و در کارهای ناروا دخالت نمیکند و ورود پیدا نمیکند و در هیچ حالی از محدوده و دایرۀ حق خارج نمیشود و حق را ناحق نمیکند.(خطبه ۱۹۳ نهج البلاغه)
بنابراین مقام پرهیزکاران مقام والا و بلندی است و از خداوند متعال مسئلت مینماییم که به همۀ ما توفیق رسیدن به این مقام را مرحمت نماید.
ویژگیهای پرهیزکاران به همین اندازه خلاصه نمیشود؛ زیرا حضرت امیر (علیه السلام) در خطبۀ دیگری چند ویژگی دیگر برای آنان بر میشمرد که دعوت میکنم از تشنگان معرفت تا برای مطالعۀ بیشتر به خطبۀ 183 نهج البلاغه مراجعه نمایند.
کلیدواژهها: امیر المومنین (ع). پرهیزکار. با تقوا. حق. ظلم.
