و شایسته است همانطور که مراقب ومحتاط درعدم ابتلا به ویروس کروناهستیم.و مطالبه گریم وصرف هزینه می کنیم ومی ترسیم وازهر عامل احتمالی انتقالش،دوری می کنیم.
از این ویروس،که روح و جان،دین و ایمان وابدیت ما را تهدیدمی کند نیزاجتناب کنیم.
ولی متاسفانه خانواده ها خود این ویروس را به خانه و خلوت خود و بچه های خود بلکه به فکر و اندیشه آنها وارد می کنند.
کسی که بنیه اعتقادی قوی داردحق نداردکتب ضاله رابخواند.ودر سایت های ضد دین وشبهه پراکن عضوشودآن هم به بهانه محک قدرت ایمان خود،آزادی فکرو...
چه رسدبه نوجوانان وجوانانی که الفبای دین رانمی دانندواعتقاداتشان نهالی بیش نیست.
چگونه وباچه استدلالی ماکه درموردویروسی که بدن مان راتهدید می کند.چنین تدافعی عمل می کنیم -والبته حق هم همین است-ولی متاسفانه درموردویروس های شبهات اعتقادی ودینی واخلاقی جاذبه داریم.ونه تنها بد بلکه تهدیدهم نمی دانیم.
اگراین ویروس تازه پیدا شده وتلفات دارد،بدانیم که برخی شبهات اعتقادی دینی هم تازه طراحی وپراکنده می شوندکه چه بسا هنوزپاسخ مستدلی به آنها داده نشده است.
آیا می توان ویروس راخوب دانست ومدافع آن شد ودنبالش بود؟
آیا میتوان هوادارویروس بودوتوصیه به جذب آن وانتشارش کرد؟
پس چگونه شایعات وشبهات درسطح کلان رسانه ای درفضاهای حقیقی ومجازی؛منتشرمی شوندوتهدیدشناخته نمی شوند؟
اگرزهری پادزهرنداشت یعنی زهرخوبی است؟
اگر شبهه ای پاسخی نداشت یعنی شبهه درست وحقی است؟وبایداجازه بدهیم همه بافت ها وسیستم های فکروباورمان راتخریب کند؟
این ویروس کروناهشدارایمنی ایجادکرده وهمه را به بهداشت و مراعات نظافت متوجه کرده یعنی بیشترمراقب باشند وحواس شان به سلامتی شان بیشتر باشد.
ویروسهای شبهات و شایعات هم درفضاهای مجازی قربانیان زیادی گرفته اندومی گیرندبلکه آنجا،قتلگاه جوانان شده است.
آیا شایسته نیست که هشدارایمنی باورواندیشه وفکروایمان خودرافعال کنیم وبیشترمراقب این ویروس خطرناک وشیوع آن باشیم؟!
