مرگ را که بر عکس کنی، می شود گرم.
مرگ، یک عنصر سوزنده ای ست که با ترکیب شدن علم به فراق، حرارتی در قلوب بازماندگان ایجاد می کند و هرچه عشق به متوفی بیشتر باشد شعله ی سوزاننده اش بیشتر می شود.
اما خاصیت مرگ، خاموشی ست و چون از دیدگان یاران و دوستان نهان شوی، دیری نپاید که سردی خاک، دلها را مسخر خویش سازد.
گاهی روزی یا ماهی یا سالی و یا حتی نسلی بر فراق یار ضجه زنند اما روزگار، به یاد ندارد کسی را که بر فراق ابوی مادربزرگ خویش(جد مادری)که او را ندیده و درک نکرده است، گریه کند.
حال نمی دانم این حرارت در دل تاریخ چطور باقی مانده و از نسلی به نسل دیگر، سینه به سینه حفظ شده است که هنوز بعد از 1400سال چون نام حسین(ع) بر زبان جاری میشود، اشک از دیدگان مردمان بی اختیار فرو می ریزد.
به راستی وعده ی رسول خدا(ص) محقق است که فرمودند: همانا شهادت حسین، حرارتی در دلها ایجاد می کند که هرگز خاموش نخواهد شد.
و اربعین وعده گاه مومنین است که یکی از 5نشانه ی راستی ایمان خود را که زیارت اربعین است، به منصه ی ظهور بگذارند.
پ.ن: امام حسن عسکری علیه السلام فرمود: مؤمن پنج نشانه دارد: اقامه 50 رکعت نماز (مجموع واجبات و مستحبات)، خواندن زیارت اربعین، انگشتر عقیق در دست راست کردن، در سجده پیشانی بر خاک نهادن و «بسم الله الرحمن الرحیم» را (در نماز) بلند گفتن. (وسائل الشیعه جلد10، صفحه 373)