صله رحم نوروزی؛ محتاج نگاهی بیشتر از تلفن همراه
عید نوروز فرصت مناسبی برای دید و بازدید از اقوام و انجام صله رحم است. اما گاهی استفاده زیاد از وسایل ارتباط جمعی در مهمانی ها و دید و بازدیدها، متاسفانه صله رحم را به حاشیه می برد.
اگر چه وجود وسایل ارتباط جمعی(تلفن همراه) خیلی از کارها را آسان کرده و مثلا می توان از شهری به شهری دیگر متصل شد و صله رحم را به جا آورد؛ اما همین تلفن همراه درصورت استفاده نا صحیح ما، می تواند در مسیر تعامل بیشتر با فامیل و اقوام، مشکل ایجاد کند؛ مثلا دو خانواده که در ایام نوروز به دیدار هم نائل شده اند، شاید بیشتر از آنکه به گفتگو با هم مشغول شوند، مشغول بازی و ارتباط با تلفن همراه خود هستند. البته کسی نمی گوید در مهمانی ها، تلفن همراه باید خاموش باشد. این اصلا شدنی نیست؛ ولی بحث این است که گاهی مجلس مهمانی و صله رحمی، تحت تاثیر تلفن همراه و تبلت قرار می گیرد. اغلب مهمان ها مشغول بازی و غیره هستند و هر کسی به نحوی تلفن همراه و محتوای آن را به رخ دیگری می کشد. اینجاست که صله رحم و مهمانی که برای ایجاد محبت بیشتر بین افراد است، به حاشیه رانده شده و حدیث گرانسنگ حضرت علی (علیه السلام) چندان درک نمی شود. امام على عليه السلام : «صِلَةُ الرَّحِمِ توجِبُ المَحَبَّةَ؛ صله رحم محبّت آور است.»[1]
نکته پایانی: شاید کسی بگوید برخی از مهمانی ها و دید و بازدیدهای خانواده ها در نوروز(وغیر نوروز)، همان گونه است که در مطالب فوق گفته شد و مشکلی هم پیش نمی آید. جواب آن این است که گاهی برخی مسائل بعد از چند سال خود را نشان می دهند؛ مثل بریدن جنگل، که در ابتدا مشکل چندانی ایجاد نمی کند؛ ولی سال ها بعد سیل می آید، و زمینِ بی پوشش گیاهی در مقابل سیل کاملا خلع سلاح است(مثل سیل اخی). قضیه مهمانی ها نیز همین است؛ بعد از چندین سال، انسان می بیند که فرهنگ و ادبیات مهمانی و صله رحم عوض شده؛ مثلا اکنون اگر کسی تلفن همراه ساده داشته باشد و یا خانه اش، مودم اینترنت نداشته باشد، چندان مشکلی نیست؛ اما اگر چند سال دیگر این گونه پیش برود، طبعا خانه ای که صاحبانش، تلفن همراه کذایی ندارند و یا خانه اشان متصل به اینترنت نیست، از طرف دیگران(مهمان ها) سرزنش خواهند شد. این ها بر اساس «قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود است» است. البته در جهت منفی.
------------------------------------------------------------
پی نوشت
1ــ شرح آقا جمال الدین خوانساری بر غرر الحکم و درر الکلم ج4، ص209، ح5825
